Chapter 3 [1/2]


Chapter 3 [1/2]


     "เฮ้ย!!! /เฮ้ย!!! " ผมหลังไปดูข้างหลังพอเห็นคนตรงหน้าก็รู้สึกตกใจ เชี้ยมันบังเอิญไปปะวะ…

     พอมันเห็นหน้าผมก็อึ้งไปสักพัก แล้วหรี่ตามอง "มึงมันคนที่ขี่จักรยานมาขวางกูนี่หว่า"

     "ไอบ้า มึงต่างหากขับรถไม่ดูคน เนี้ยเห็นแขนกูมั้ยเนี้ย" ผมชี้แขนที่บาดเจ็บให้มันดู

     "ไอชยันต์คนนี้หรอวะที่มึงเล่าให้ฟังว่าเป็นมิจฉาชีพอะ" เพื่อนคนข้างๆ ถาม อ่อ...ไอปีศาจนี่ชื่อชยันต์สินะ

     "ผมไม่ได้เป็นมิจฉาชีพ!!! ผมขี่จักรยานมาดีๆ ไอบ้านี้มันขับปาดหน้าผมต่างหาก" ผมเถียงกลับทันควัน

     พวกผมคุยกันเสียงดังจนคนในโรงอาหารเริ่มมองแบบอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น บางคนถึงกลับยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป แม่งคนสมัยนี้อะไรเกิดหน่อยก็ลงโซเชียล ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตน สงสัยคงจะดังแล้วมั้งคราวนี้

     ผมกับไอปีศาจชยันต์จ้องตากันเขม่นอย่างไม่มีคนยอมใคร เหมือนใครกะพริบตาก่อนคนนั้นแพ้อะไรอย่างงั้น อินก็ดึงผมไว้บอกให้ใจเย็นๆ แล้วมีอีก 2 คนเดินเข้ามาทางผม ซึ่งผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

     "อ้าว เกิดอะไรขึ้นอะไอชยันต์ ไอนัท แล้วนี่ใคร" เพื่อนของปีศาจที่เพิ่งเดินเข้ามาถามเพื่อนตัวเองที่ยืนอยู่ แล้วมองผมอย่างสงสัย

     "อ่อ คู่กรณีของไอชยันต์มันหน่ะ ไม่มีอะไรหรอก ปะๆ ไปชยันต์กินข้าวกันเย็นหมดแล้วเนี้ย" นัทก็ตบไหล่ชยันต์เพราะตอนนี้คนในโรงอาหารเริ่มมองกันเยอะแล้ว อยากรู้อยากเห็นกันว่าเดือนมหาลัยกำลังมีเรื่องกับใคร

     ชยันยังยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่สนใจเพื่อนตัวเอง ก็เดินมานั่งโต๊ะเดียวกับผม ผมก็งงกับมันมากว่าจะมันจะมาไม้ไหน

     "มึงมานั่งโต๊ะกูทำไมเนี้ย โต๊ะตัวเองก็มี"

     "โต๊ะมึงที่ไหนนี่มันโต๊ะมหาลัยต่างหาก มึงเป็นคนซื้อไว้หรือไง หรือว่ามึงเป็นลูกอธิการงี้? " มันพูดและทำลอยหน้าลอยตาใส่ ผมเบื่อที่จะพูดกับมันละปล่อยๆ ไป ขี้เกียจต่อปากต่อคำ คนหล่อ (?) เบื่อ!! ผมจึงไม่ว่าอะไรแล้วกินข้าวต่อ

     เพื่อนๆ ของชยันต์ทั้ง3คนได้แต่มองหน้ากันตาปริบๆ งงกับปฏิกิริยาของเพื่อนตัวเอง เพราะกำลังสงสัยว่าไปสนิทกับน้องๆ ตอนไหนถึงได้ไปทำตัวชิดเชื้อขนาดนี้น เพราะปกติชยันต์จะค่อนข้างถือตัวมาก ไม่ยุ่งกับใคร แม้แต่เพื่อนคณะเดียวกันก็คบแค่ผิวเผินเท่านั้น สนิทกันจริงๆ ก็มีแค่พวกเขาเพราะเป็นเพื่อนกันมานาน สงสัยต้องถามมันซะแล้ว

     "งั้นพวกเราขอนั่งด้วยได้มั้ย" คนที่มาใหม่ยิ้มให้เจ้าของโต๊ะทั้งสองคน

     "ได้เลยครับเชิญเลย" อินยิ้มให้กับคนที่หน้าหวานๆ ถึงจะงงๆ ก็เถอะว่าพวกเขาเป็นใครแต่จะผูกมิตรกันไว้ก็ไม่เสียหาย

     "พวกเธอเป็นเด็กปี1กันหรอ" คนใส่แว่นถาม

     "ใช่ครับพวกผมอยู่วิศวะกันหน่ะ" พายพูด แล้วเหลือบตาไปมองชยันต์ที่กินอาหารไม่สนใจเพื่อน

     "งี้ก็เป็นน้องสินะ"

     "อ้าว แล้วพวกพี่อยู่ปีอะไรกันหรอ" พออินรู้ว่าเป็นรุ่นพี่จึงเปลี่ยนสรรพนามเรียก

     "ปี2หน่ะ คณะบริหาร พี่ชื่อไฟ นี่ไอนัท นี่ธัน ส่วนคนที่เพื่อนน้องเขม่นอยู่ชื่อชยันต์หน่ะ" ไฟยิ้มๆ

     "ฮ่าๆ ยินดีที่ได้รู้จักฮะ ผมชื่ออิน" อินแนะนำตัว

     "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ ผมชื่อพาย พวกพี่ยังน่าคุยมากกว่าใครบางคนซะอีก ไม่น่าเป็นเพื่อนกันได้เลยนะครับ" ผมพูดแล้วปรายตามองใส่คู่กรณี

     อินสะกิดพายและส่งสายตาปราบเพื่อนตัวเองเพราะไม่อยากให้ตัวเองอยู่สังเวียนไปด้วย

     นัทที่เห็นอินทำสายตาปราบเพื่อนก็รู้สึกว่าอินดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว ยิ้มเคลิ้มจนธันต้องสะกิดเรียกสติคืนมา

     "แล้วไปหาหมอ หมอว่ายังไงบ้าง" ธันเห็นน้องเข้าเฝือกแขน ไม่รู้ว่าจะมีแผลที่อื่นอีกมั้ย

     "ก็มีตามตัวเล็กน้อยครับหน่ะครับพี่ธัน แต่ว่าตรงแขนอาจจะหนักหน่อย อ่อ! จริงสิ" ผมพูดกับพี่ธันจบก็นึกขึ้นได้ว่าต้องคืนเงินชยันต์เลยรีบค้นกระเป๋าตังในกระเป๋าเป้หยิบเงินมาแล้วส่งให้กับชยันต์ "นี่เงินของนายหักค่ารักษาพยาบาลแล้ว เอาคืนไป"

     "ไม่เอา ให้แล้วไม่รับคืน" ชยันต์ส่ายหัวไม่รับเงินแล้วกินข้าวต่อ

     "ไม่ได้ กูไม่เอาเงินมึง เอาไปซะ" ผมยื่นมือไปใกล้กับหน้ามัน ให้มันเอาไปให้ได้ แต่มันก็ปัดมือผมไป

     "มึงนี่ยุ่งยากจริง แล้วก็นะกูเป็นรุ่นพี่มึงนะหัดให้ความเคารพบ้าง ทีกับพวกนี้ทำไมมันเรียกพี่ได้" ชยันต์ชักสีหน้าใส่

     "มึงไม่น่าเคารพเหมือนพวกพี่เขานี่หว่า เอาไป" ผมพูดกระแทกเสียงใส่

     "โว๊ะๆ ๆ ใจเย็นๆ นะทั้ง2คน เอามานี่พี่เก็บเอง" พี่นัทว่าก็ยื่นมือมาฉกเงินในมือผมไป

     "กูให้มันไม่ได้ให้มึงเอามานี่" มันแย่งเงินตัวเองออกจากมือพี่นัท แต่พี่นัทหลบทัน

     "ก็พวกมึงพ่อแง่แม่งอนกันอยู่ได้ระวังเถอะเดี๋ยวก็รักกันหรอก" นัทพูดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

     "โหหห พี่พูดอะไรขนลุกนะเนี้ย" พายทำท่าขนลุกซู่

     "นั่นดิ มึงก็พูดมาก" ชยันต์ตีหน้าครึมใส่

     "อ้อหรอ" พี่นัททำท่าล้อเลียน แล้วพูดต่อว่า "เอาเงินนี้เก็บไว้ที่กูก่อน เดี๋ยววันไหนว่างๆ นัดไปกินเหล้า เอามาใช้ส่วนรวม ทุกคนว่ายังไง"

     "ผมเห็นด้วย" อินยกมือกระตือรือร้น

     "ผมยังไงก็ได้ ไม่ใช่เงินผมนี่" พายยักไหล่

     "งั้นก็ตามนี้" นัทเก็บเงินใส่กระเป๋าเสื้อแล้วยิ้มร่า ได้แดกเหล้าฟรีแล้วโว้ยยย

     ชยันถอนหายใจใส่แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา ไฟกับธันก็ได้แต่เอือมเพื่อนตัวเองเพราะรู้ว่าเพื่อนอยากแดกเหล้าฟรี

     "เออๆ พี่มีอะไรจะถามหน่อย" พี่นัทพูด

     "มีอะไรหรอพี่" ผมถามเขาอย่างงงๆ

     "จะว่าไปก่อนหน้านี้เห็นน้องพายว่าใครสักคน น้องว่าใครอยู่อะเห็นหงุดหงิดมาก" พี่นัทถาม ผมงงมากถามทำไมวะก็ไม่ได้เกี่ยวกับพี่เขานี่หว่า

     "อ่อ พอดีว่าผมเล่นเกมอยู่แล้วคนเล่นมันห่วยแตกหน่ะ แม่งอยู่ทีมเดียวกันแต่มันโยนระเบิดใส่ผม" อยู่ชยันต์ก็รู้สึกตากระตุกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

     "เกมอะไร" ชยันต์ถาม

     "Pubg!! " ผมกระแทกเสียงใส่มัน

     "ฮ่าาาาๆ ๆ ๆ ๆ " พี่นัทขำเสียงดังมาก จนทุกคนในที่นี้ได้แต่งงๆ ยกเว้นชยันต์ที่ทำหน้าเสียออกมา แม่ง..มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่าวะ

     "ทำไมหรอพี่" ผมถามพี่นัทที่ขำจนหายใจไม่ทัน

     พี่นัทขำจนน้ำตาไหลเสร็จก็บอก "สงสัยคนที่มึงว่าคงจะเป็นไอชยันต์แล้วล่ะ"

     "โอ้โห นี่มึงมาหลอกหลอนกูถึงในเกมเลยหรอวะ" มองไปทางมันอย่างอึ้งๆ ผมนี่ถึงกับอึ้งไปเลยครับท่าน

     "เขาเรียกว่าบุพเพสันนิวาส" ธันได้ยินเรื่องราวถึงกับแซว

     "ผมว่าเป็นเจ้ากรรมนายเวรมากกว่า" ผมทำหน้าเบื่อหนาย ทำไมชีวิตผมต้องเจอมันด้วยนะ ซวยโคตร!!

     "พูดให้มันดีๆ นะมึง" ชยันต์ถลึงตาใส่

     "เฮอะ!! พวกผมไปเรียนก่อนนะพี่" พอผมกับอินกินข้าวเสร็จก็ลาพวกพี่ๆ แค่3-4คน ส่วนผมก็เมินไม่สนใจปีศาจหน้าตูดนั่น

     "พี่ขอไลน์ไว้ติดต่อได้ปะ จะได้นัดสะดวกๆ ไว้น้องพายหายเมื่อไหร่เราค่อยไปกัน" นัทพูดและยืนโทรศัพท์ให้

     "ได้สิครับ จะเอาของพายหรือของอิน" พายพูดยิ้มๆ

     "ทั้ง2คนเลยสิ!! " ผมหัวเราะแล้วก็พิมให้พี่เขาทั้งของผมกับอินแล้วเดินออกไป





CHAYAN PART

     ไอนัทยิ้มร่าหลังได้เบอร์ติดต่อของพวกน้องๆ แล้วก็มองผมทำหน้าเหนือกว่าจนผมอยากจะต่อยหน้ามันสักที

     "กูได้ไลน์น้องเขาแล้วนะเว้ยย เอาปะ" นัทยิ้มล้อเลียน

     "ทำไมกูต้องอยากได้" ผมพูดกับมันแต่ใจนี่ก็รู้สึกว้าวุ่นยังไงไม่รู้

     "อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงชอบน้องเขาหน่ะ จริงๆ ต้องพูดว่าชอบตั้งแต่เห็นน้องครั้งแรกแล้ว ใช่มะ" นัทพูด

     "กูไม่ได้ชอบกูก็แค่สนใจเท่านั้นเอง" ผมตอบทันควัน

     "มึงก็รู้แล้วนิว่าเขาเป็นแค่เพื่อนสบายใจแล้วสินะ" ไฟยิ้มล้อ

     "อ่อ เด็กคนนั้นหน่ะรอที่ชยันต์มองตั้งแต่วันแรก" ธันถามไฟเพราะวันนั้นเขาไม่ได้อยู่ด้วย แต่เห็นเพื่อนๆ พูดกัน

     "ช่ายย แถมเอ่ยปากด้วยนะว่ากูต้องได้หน่ะ แต่ดันไปทำให้น้องเขาเกลียดขี้หน้าซะได้นี่ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ " นัทขำกลิ้งใส่จนผมตบหัวมัน

     "โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย" นัทร้องและจับหัวตัวเอง

     "สม!! คอยดูกูจะให้เด็กนั่นสยบแทบเท้ากู" ผมเอ่ยปากออกมา

     "กูว่ามึงจะสยบแทบเท้าน้องเขามากกว่ามั้ย เฮ้ๆ ๆ ไม่ตบหัวกูแล้วนะครับท่านเดือนมหาลัย กูเจ็บละเนี้ย" นัทพูดล้อผมจนผมเกือบจะตบมันอีกสักรอบดันหลบทันซะได้

     "กูเห็นด้วยกับมันนะมึง ฮ่าๆ ๆ ๆ " ธันหัวเราะ

     "เอางี้มะ พนันกันไปเลยว่ามันจะจีบน้องติดมั้ย ดีปะ" นัทพูดอย่างคึกคัก

     "ถ้าน้องรู้นะมึง กูว่าน้องได้มาเตะมึงแน่ๆ " ไฟพูด

     "โธ่ ขำๆ ปะวะ ก็อย่าให้น้องรู้ดิ ว่ายังไงสนปะ ไอเพื่อนเลิฟ" นัทเอามือมาพาดไหล่ผม

     "พวกกูขอผ่านนะ" ไฟกับธันยกมือแบบขอบาย

     "โธ่ อะไรวะ ไฟ ธัน ไม่เอาดิ" นัทงอแงง

     "เออ พวกมึงคอยดูละกันกูจะจีบมันให้ติด พอมันเริ่มมีใจเมื่อไหร่กูค่อยถอยออกมา กูจะให้มึงเห็นว่ากูไม่สยบแทบเท้ามันแน่นอน" ผมพูด

     "โห สมกับมึงจริงๆ เลวโคตร" ธันด่าผมด้วยสีหน้าจริงจัง

     " ก็ไม่ได้ชอบผู้ชายนี่หว่า แค่หาอะไรทำสนุกๆ เท่านั้น" ผมพูดแบบมั่นใจในตัวเองสุดๆ ผมเชื่อว่าผมไม่มีทางชอบมันหรอก

     "แล้วพวกกูจะคอยดู"

      [END PART]

ความคิดเห็น